FOREVERANDAFTER

een hele tijd heb ik me weer gewoon gelukkig gevoeld. In ieder geval, dat dacht ik. Niet meer mezelf pijn willen doen, niet meer anders willen zijn en eindelijk blij zijn met wie ik ben en wat ik heb. Maar na gisteren begint het pas. Twaalf maanden lang doe ik me al anders voor dan ik me voel, al twaalf maanden laat ik de wereld zien wat het wil zien en niet wat het is. Nog steeds voel ik me klote, en nog steeds word ik misselijk van mezelf als ik in de spiegel kijk. Gemaakte complimentjes verdwijnen in een zwart gat van schaamte en respectloosheid voor mezelf, of worden gedraaid tot nare, piercende woorden, die mij pijn doen in iedere zenuw in mijn lichaam. Ieder woord verdwijnt. De laatste maanden heb ik mijn gevoel uit gezet. Eerst expres, gewoon niet huilen. Gewoon niet aan denken, en later: Gewoon niet meer voelen. Ik denk dus ik besta. Ik denk er niet aan, dus het bestaat niet. Maar het willen werd moeten, en onbewust heb ik een masker opgehad voor niet alleen iedereen om mij heen maar ook mijzelf. Heb ik niet aan mezelf toegegeven wat ik vind, en hoe ik me voel. Nog steeds. Ik wil dit niet meer en ik wil dit ook niet meer hoeven. Het doet me pijn wanneer ik het toelaat. Het nare gevoel wat ik heb is nu het enige wat ik nog voel. Als ik dat niet voel, voel ik niks meer. Is alles aan mij leeg. Ik ben niet blij meer, en ik ben niet vrolijk meer, maar wat ik misschien het ergste vind, is dat ik ook niet meer verdrietig ben. Ik word niet meer overvallen door mijn eigen gevoelen. Het enige wat nog in me zit op dit moment is een mat, en dof. Ik kan het niet meer toelaten.. Ik ben er echt helemaal klaar mee. Vanaf nu wordt alles anders. Ik ga het nu veranderen. Ik zal niet meer lelijk en vervelend zijn en iedereen zal me aardig vinden. Wat ik ook doe, mensen zullen lief tegen me blijven, niet omdat ze bang voor me zijn maar omdat ze me mogen. En kleine problemen worden opgelost. Eindelijk zal ik ook een vriendje krijgen.. Eentje die echt om me geeft en het niet alleen doet voor de sex of omdat ik makkelijk ben. Maar omdat hij me mooi vind, en lief. En omdat hij echt van me houdt. En dat zal nu gebeuren, want ik ga alles veranderen. Ik maak mijn hele leven leeg, als een soort grote kledingkast in het begin van een nieuw seizoen. Alles eruit, en rustig weer indelen...

Deze site is gemaakt met KidsXpress